حالیا مصلحت وقت در آن میبینم /که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم
جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم/ یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم
جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم/ تا حریفان دغا را به جهان کم بینم
سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو /گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم
بس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاح/ شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم
سینه تنگ من و بار غم او هیهات/ مرد این بار گران نیست دل مسکینم
من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر/ این متاعم که همیبینی و کمتر زینم
بنده آصف عهدم دلم از راه مبر/ که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم
بر دلم گرد ستمهاست خدایا مپسند/ که مکدر شود آیینه مهرآیینم
مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز/سخن با ماه میگویم پری در خواب میبینم
